Pomogę Ci zrozumieć mechanizmy, które rządzą współpracą międzykulturową w Twojej organizacji.
Łączę naukę z doświadczeniem biznesowym i managerskim
lat w biznesie międzynarodowym
lat pracy na Uczelni Wyższej w roli wykładowczyni i badaczki
lat wspierania rozwoju liderów i zespołów
tys. osób wzięło udział w moich szkoleniach
Rozwój jest częścią mojej pracy
Rozwój traktuję jako stały element pracy z ludźmi i organizacjami. Regularnie superwizuję swoją pracę, rozwijam się w różnych podejściach i aktualizuję wiedzę, aby łączyć doświadczenie z aktualnymi badaniami, nowymi perspektywami i większą samoświadomością.
Wykształcenie
Certyfikacje
Stypendia
Wierzę w świat, w którym ludzie mają wolność, by być sobą, szanując własne granice i granice innych.
— Monika Guzek
Od dziecka pasjonował mnie świat, ludzie i ich zachowania.
Dorastałam w Polsce w czasach, gdy podróże odbywało się częściej palcem po mapie, przeglądając katalogi zagranicznych biur podróży i słuchając opowieści znanych podróżników niż samemu eksplorując świat. To się zmieniło, gdy jako nastolatka zaczęłam uprawiać lekkoatletykę.
Sport był przepustką do innego świata – międzynarodowych wyjazdów, bodźcem do nauki języków obcych (w końcu nic tak nie motywuje, jak pierwsza, niespełniona miłość z innego kraju) i lekcją, jak wytrwale dążyć do celu. Jednak po latach dostrzegłam, że nie cel jest dla mnie najważniejszy, a droga do niego.
Nie interesowały mnie medale i wygrana, które przecież są zwieńczeniem wysiłku dla każdego sportowca. Mnie przyciągało nawiązywanie relacji i doświadczenia płynące z danej chwili.
I właśnie to doświadczanie stało się moim towarzyszem na życie.
Mając 19 lat zaczęłam pracować jako asystentka trenera i tłumaczka na międzynarodowych obozach szermierczych we współpracy z Zbigniewem Demianiukiem i klubem Bergamasca Scherma Bergamo (Włochy). Zafascynowana różnorodnością kulturową w wieku 23 lat przeprowadziłam się na rok do Berlina (Erasmus), gdzie pracowałam również w Izbie Handlu i Inwestycji przy Ambasadzie Polskiej w Berlinie.
A chcąc poznać najdalsze zakątki świata już rok później spakowałam się i ruszyłam w świat.
Przeprowadziłam się do Chin i Indonezji (stypendium naukowe i późniejsze podjęcie pracy). Następnie sama przejechałam tysiące kilometrów Azji Południowo – Wschodniej pokonując wszystkie wewnętrzne obawy. Włącznie z lękiem wysokości! Skoczyłam do wody z 12 m na Filipinach i wdrapałam się na aktywny wulkan Merapii w Indonezji. Przez ostatnie 13 lat mieszkałam w Niemczech, Chinach, Indonezji, Portugalii, Rumunii i Szwajcarii. Obecnie ponownie dzielę swoje życie między Polskę (Poznań) i Portugalię (Porto).
Jednakże samo doświadczenie okazało się niewystarczające. Potrzebowałam jeszcze zrozumieć, co warunkuje zachowania ludzi na całym świecie. Zarówno te społeczne, jak i te w biznesie międzynarodowym.
Dlatego też studiowałam 3 kierunki jednocześnie, przez 10 lat pracowałam w międzynarodowych organizacjach, w tym ponad 4 lata na stanowiskach managerskich. W 2020 roku odeszłam z korporacji i otworzyłam swoją firmę szkoleniową, a od 2021 do marca 2024 byłam Prezeską Stowarzyszenia Międzykulturowego Sietar Polska.
W latach 2017-2025 byłam związana z Katedrą Zarządzania Międzynarodowego Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu w roli doktoranki i asystentki, gdzie prowadziłam zajęcia dydaktyczne oraz badałam wpływ różnorodności i nowychtechnologii na funkcjonowanie organizacji i tym, co warunkuje zachowania konsumentów na rynkach międzynarodowych. Jednak do moich największych osiągnięć nie zaliczam stypendiów Rektora dla najlepszych doktorantów ani nagróddla pracowników uczelni. Znacznie ważniejsze jest dla mnie wyróżnienie Przyjaciel Studentów Zagranicznych, przyznawane w plebiscycie organizowanym przez Parlament Studencki Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu.
To szczególne wyróżnienie, ponieważ o jego przyznaniu decydują sami studenci, doceniając wykładowców i pracowników uczelni, którzy wspierają osoby studiujące z zagranicy – nie tylko dydaktycznie, ale również w odnalezieniu się w nowym środowisku akademickim i kulturowym.
Wraz z odejściem z Uczelni nie minęła moja pasja do nauki i uczenia innych. Jestem nadal aktywna naukowo i dydaktycznie, moje publikacje można znaleźć na stronie Research Gate
Czujesz już ten ciężar i ilość obowiązków?
Jestem z Pokolenia Millenium. Pokolenia, któremu rodzice chcieli zapewnić dostęp do wszystkich rzeczy, których sami nie mieli. Pokolenia, które by osiągnąć coś w życiu, korzystało z mnóstwa zajęć dodatkowych, a później studiowało na kilku kierunkach, w międzyczasie pracując i realizując swoje pasje. Pokolenia, którego przedstawiciele jako pierwsi przed 30 r.ż. zaznali wypalenia zawodowego.
I tak było ze mną.
Przeszłam wypalenie zawodowe, depresje oraz powrotny szok kulturowy.
Oczekiwania, które miało wobec mnie otoczenie i ja sama mnie przygniotły. Przez lata słyszałam, że to już czas na rodzinę, stabilizację… a mi się podróży i kariery zachciało. Ciągłe pytania, po co mi doktorat, własna firma? Obwiniałam się, że przez to rozpadł się mój wieloletni związek. W sumie to, że nic nie było takie, jak powinno. Czułam, że kolejny raz nie pasuję. Tylko nie pasuję gdzie?
Czy życie naprawdę polega na tym, by dopasowywać się do otoczenia i oczekiwań innych?
Ja zawsze miałam poczucie bycia tą inną. Mam 180 wzrostu, więc już jako dziecko w przedszkolu nie pasowałam. Chciałam zwiedzać świat, więc zamiast posiadania męża i stabilnej posadki, wybrałam plecak i bilet w jedną stronę. To też wywołało kontrowersje wśród dalszej rodziny i przyjaciół.
Wielokrotnie słyszałam, że komunikuje się zbyt bezpośrednio lub za mało konkretnie, że jestem za cicha lub za głośna, że ubieram się zbyt kolorowo albo za ciemno. Zawsze było coś, co komuś nie pasowało.
I chociaż wielokrotnie mogło się tak wydawać, to nie jestem ze stali. Te wszystkie słyszane dobre rady i niewinne pytania pozostawały ze mną na podświadomym poziomie
Wiele lat zajęło mi odpowiedzenie sobie na to, kim jestem i co mi w faktycznie w duszy gra.
Korzystałam z nauki, doświadczania, psychoterapii, uczestniczyłam w setkach kursów, zrobiłam wiele certyfikacji i tak naprawdę dopiero połączenie tych wszystkich elementów, czyli praca intelektualna, mentalna, praca z ciałem i z moją wewnętrzną mądrością, nazywaną także intuicją, pozwoliło mi uznać, że jestem tu, gdzie chcę, i robię to, co sprawia mi największą radość. A jest nią dzielenie się swoim doświadczeniem i nauczanie innych, jak odkryć mechanizmy które nami kierują. W biznesie, nauce i życiu.
